Eski Fotoğraf

Galerimi kurcalıyordum, bir anda unuttuğum o fotoğrafım önüme düştü; 3 yaşındaki hâlim. . Yaşayacaklarımdam habersiz, kalp kırıklıklarını tatmamış, kırılmamış, mutlu ve bir o kadar da yaşadığım güzel anları yaşamamış ben. Sordum içimdeki küçük kıza, neden böyle oldu? Nasıl bu kadar kırıldın değil de, seni bu kadar kırmalarına nasıl izin verdin? İçindeki o inançla hayatta ne olursa olsun hep mutlu olacağım diye kendine söz verip, o sözünü bozduran neydi? İnancın neden yok oldu?
Hayat bazen bizleri öyle noktalara getirir ve  yapmam dediğimiz şeyleri yaptırır ki biz bile kendimize inanamayacak hâle geliriz. O zamanlarımı düşünüyorum da,  ne kadar mutluymuşum. Ne kadar dertsiz ve huzurluymuşum. Zamanı geri alamayız evet ama bu duyguları tekrar tatmak için nelerden vazgeçmez ki insan? Ve evet şu da var ki, yaşadığımız bunca süredeki iyi ve kötü olaylar bizleri olgunlaştırıp bizi biz yaptı... Tekrar fotoğrafıma baktım ve küçük kıza, şu anki çoğu şeyle savaşmayı öğrenmiş hâlimle yine mutlu olacağıma söz verdim.